Jouw zomervakantie is funest voor je pensioen, aldus Stuart Kirk

Een zomervakantie voelt misschien als een noodzakelijke beloning na een jaar hard werken, maar volgens FT-columnist Stuart Kirk is het financieel gezien een sluipmoordenaar voor je pensioen. Niet omdat je vakantie zelf per se onbetaalbaar is. Maar omdat je het geld niet belegt.

Kirk kijkt op een andere manier naar uitgaven dan de meeste mensen. Hij kijkt niet alleen naar wat iets vandaag kost, maar naar hoeveel vermogen je nodig zou hebben om die jaarlijkse uitgave voor altijd te kunnen betalen. Dan wordt een vakantie ineens een stuk duurder.

Die reis van 10.000 euro kost eigenlijk 90.000 euro

Neem een all-inclusive vakantie met het gezin naar Griekenland van 10.000 euro. Dat is al veel geld, maar volgens Kirk is de echte schade groter.

Als je dat bedrag niet uitgeeft, maar gebruikt om vermogen op te bouwen, kan het jarenlang renderen. Bovendien moet je vaak meer verdienen dan het prijskaartje laat zien, omdat je vakanties betaalt met inkomen na belasting.

Daarom ziet Kirk zo’n vakantie niet als 10.000 euro consumptie, maar als een enorme hap uit je toekomstige financiële vrijheid. Hetzelfde geldt voor kleinere gewoontes. Een paar honderd euro per jaar aan streamingdiensten, dure zonnebrillen, sportclubs of jaarlijkse etentjes lijkt onschuldig. Maar terugkerende kosten stapelen zich op.

Wie ze kapitaliseert, ziet ineens hoeveel vermogen eraan vastzit.

Denken als een fonds

Kirk stelt dat mensen meer moeten denken zoals universiteiten, stichtingen en vermogensfondsen. Zij zien kapitaal niet als iets om uit te geven, maar als een bron van permanente inkomsten.

Een jaarlijks bedrag van 500 euro aan abonnementen is dan niet zomaar 500 euro. Het is het inkomen dat hoort bij een veel grotere vermogenspot. Als je rekent met een rendement van ongeveer 6 à 7 procent, heb je duizenden euro’s aan kapitaal nodig om zo’n jaarlijkse uitgave structureel te kunnen dragen.

Dat maakt geld uitgeven psychologisch veel pijnlijker.

Vakantie blijft verleidelijk

Natuurlijk weet Kirk ook dat deze manier van denken extreem saai is. Mensen willen leven, reizen, eten, drinken en herinneringen maken. Hij geeft ook toe dat hij zelf geen heilige is. Hij noemt zijn eigen boot, dure vakanties en hobby’s als voorbeelden van financiële keuzes die zijn pensioenpot kleiner hebben gemaakt.

Juist daardoor komt zijn punt harder aan. het probleem is niet dat mensen genieten. Het probleem is dat bijna niemand de echte langetermijnprijs van consumptie ziet.