Amerika kampt met een rakettekort en zoekt naar een oplossing

De Verenigde Staten hebben een probleem dat pijnlijk duidelijk werd tijdens de oorlog met Iran. Het land heeft te weinig raketten. Niet omdat Amerika geen geavanceerde wapens kan bouwen. Integendeel. Het probleem is juist dat veel Amerikaanse raketten extreem duur, ingewikkeld en traag te produceren zijn.

Een Tomahawk kost ongeveer 2,6 miljoen dollar per stuk en de Verenigde Staten bouwen er slechts 600 per jaar. Andere belangrijke raketten kosten ook ruim boven de miljoen dollar.

In een korte oorlog kan dat nog werken. Maar in een langdurig conflict met Iran, Rusland of China wordt het een probleem van aantallen.

Van luxe wapens naar massaproductie

Daarom zoeken Amerikaanse defensiebedrijven naar een nieuw model. Simpele, goedkope raketten die snel en op grote schaal gebouwd kunnen worden.

Sommige werkplaatsen lijken daarbij eerder op een assemblagelijn dan op een klassieke defensiefabriek. Geen enorme machines, maar werkbanken, handgereedschap, 3D-printers en onderdelen die grotendeels gewoon te koop zijn.

Een van de betrokken ondernemers vergelijkt het met McDonald’s. Niet omdat raketten simpel zijn, maar omdat het proces gestandaardiseerd moet worden. Iedere werkplaats moet snel kunnen opschalen zodra oorlog uitbreekt.

Oekraïne veranderde het denken

De oorlog in Oekraïne heeft de Amerikaanse defensiewereld wakker geschud. Moderne oorlog draait niet alleen om de beste wapens, maar ook om volume. Goedkope drones en raketten kunnen dure systemen uitschakelen. Wie sneller produceert dan de tegenstander, krijgt een enorm voordeel.

Ook de oorlog met Iran versterkte die les. Volgens analisten zou Amerika in een conflict met China sommige cruciale voorraden al binnen weken kunnen uitputten. Dat is onhoudbaar.

Start-ups nemen het voortouw

Nieuwe defensiebedrijven zoals Anduril, Co-Aspire en Castelion proberen sneller te werken dan de traditionele defensiereuzen. Co-Aspire ontwikkelde een raket in vier maanden. Castelion wil duizenden hypersonische raketten per jaar bouwen tegen ongeveer 400.000 dollar per stuk.

Daarvoor gebruiken ze onderdelen uit bestaande productieketens, zoals componenten uit auto’s of motoren die oorspronkelijk voor hobbyvliegtuigen werden gemaakt. Dat is minder elegant dan peperdure precisiewapens, maar mogelijk veel effectiever in een echte uitputtingsoorlog.

Toch ligt het probleem niet alleen bij de industrie. Ook het Pentagon moet leren accepteren dat goedkope wapens niet altijd perfect zijn. Meer massa betekent soms iets minder precisie of betrouwbaarheid. Maar in moderne oorlog kan kwantiteit belangrijker zijn dan perfectie.

De klant moet dus veranderen. Als het Pentagon blijft vragen om extreem complexe wapens, blijft productie traag en duur.