Wonen werd een rendementsspel: is Bitcoin de eerlijkere schaarste?

Voor jonge generaties voelt het economische systeem steeds vaker als een spel waarvan de regels al geschreven waren voordat zij mochten meedoen.

Vermogensongelijkheid staat op historische niveaus. Huizen zijn voor grote groepen onbetaalbaar geworden. Prijzen zijn sinds de pandemie hard gestegen. Tegelijkertijd wordt dagelijks verteld dat kunstmatige intelligentie banen kan overnemen, terwijl de mensen die het systeem hebben gebouwd zelden echte consequenties lijken te dragen voor de schade die zij veroorzaken.

Decennialang was de belofte duidelijk. Werk hard, spaar geld, koop een huis, bouw vermogen op en geef je kinderen een betere toekomst. Maar voor veel mensen onder de veertig werkt die route niet meer. De lonen zijn niet snel genoeg meegestegen, woningen zijn financiële producten geworden en de rijkste huishoudens bezitten inmiddels meer vermogen dan de brede middenklasse.

Vastgoed werd de vermogensmachine van vorige generaties

Voor eerdere generaties was vastgoed de belangrijkste weg naar vermogensopbouw. Een huis was niet alleen een plek om te wonen, maar ook een investering. Door schaarse grond, dalende rentes en stijgende kredietverlening stegen huizenprijzen decennialang.

Wie vroeg genoeg instapte, werd beloond. Wie later kwam, betaalt de prijs.

Daar zit een moreel probleem. Als wonen een investeringscategorie wordt, verandert een basisbehoefte in een rendementsspel. De winst van de ene generatie wordt dan deels betaald door de hogere woonlasten van de volgende.

Een huis hoort in de eerste plaats een plek te zijn om te leven. Niet het belangrijkste instrument om vermogen op te bouwen. Juist daarom heeft deze generatie een andere asset-klasse nodig.

Bitcoin als ethischere vorm van schaarste

Bitcoin (BTC) biedt een alternatief verhaal. Ook Bitcoin is schaars, maar die schaarste drukt niet direct op een menselijke basisbehoefte.

Niemand hoeft Bitcoin te huren om te kunnen wonen. Niemand wordt uit een buurt gedrukt omdat iemand anders Bitcoin koopt. Niemand ziet zijn maandlasten stijgen omdat Bitcoin door beleggers wordt opgekocht.

Dat maakt Bitcoin, in morele zin, een interessantere vorm van schaarste dan vastgoed.

Vastgoedschaarste creëert sociale spanning, omdat het raakt aan onderdak, gezinsvorming en bestaanszekerheid. Bitcoin-schaarste is digitaal, vrijwillig en wereldwijd toegankelijk. Het is een bezit dat niet afhankelijk is van lokale vergunningen, banken, erfbelasting, grondpolitiek of de vraag of je ouders al vermogen hadden.

Een neutraal bezit voor een wantrouwende generatie

De aantrekkingskracht van Bitcoin komt ook voort uit wantrouwen. Niet alleen wantrouwen in banken of centrale banken, maar in het bredere systeem.

Een generatie die opgroeit met financiële crises, huizenbubbels, inflatieschokken, politieke polarisatie en steeds grotere vermogensverschillen, zoekt logischerwijs naar een asset die buiten dat systeem staat.

Bitcoin is geen aandeel in een bedrijf. Geen schuldpapier van een overheid. Geen vastgoedobject dat alleen toegankelijk is voor mensen met grote inkomens of rijke ouders. Het is een open netwerk met een vaste monetaire spelregel: maximaal 21 miljoen Bitcoin.

Dat is de kern van het pleidooi. Bitcoin geeft mensen een manier om te sparen in iets waarvan het aanbod niet politiek kan worden opgevoerd. In een wereld waarin geld, schulden en vastgoedprijzen voortdurend worden gemanaged, is dat radicaal.

Geen garantie, wel een nieuwe mogelijkheid

Natuurlijk is Bitcoin volatiel. De koers kan hard dalen. Het is geen perfecte oplossing voor ongelijkheid en het vervangt geen fatsoenlijk woningbeleid, betere lonen of een eerlijker belastingstelsel. Maar Bitcoin biedt wel iets wat veel jonge mensen missen, namelijk toegang tot een asset-klasse met asymmetrisch potentieel, zonder dat zij daarvoor de woningmarkt verder hoeven op te blazen.

Als jonge generaties alleen vermogen kunnen opbouwen door ook vastgoedbelegger te worden, dan herhalen zij hetzelfde probleem waar zij zelf onder lijden. Dan wordt de oplossing voor de één opnieuw de last voor de ander.

Bitcoin biedt een andere route. Niet gebaseerd op het schaarser maken van woonruimte, maar op digitale schaarste die niemand uit zijn huis duwt.