Dit is hoeveel uw gegevens opleveren op het Dark Web

Elk jaar verliezen meer dan 3 miljoen Amerikanen geld als gevolg van identiteitsdiefstal. Gezamenlijk verloren Amerikanen in 2016 meer dan $17,5 miljard.

Voor miljarden dollars gestolen met hacken

In een recent rapport over cybercriminaliteit op het dark web getiteld “Wat zijn uw gegevens waard op het Dark Web?” ontdekte cyberbeveiligings-bedrijf IntSights dat gegevens vaak voor onder de $5 verkocht worden.

“Gegevens zijn momenteel het meest waardevolle bezit ter wereld, maar uw gegevens zijn minder waard voor hackers dan voor jouzelf.

In plaats daarvan verdienen criminelen geld met een combinatie van drie methoden: Costco, eBay of Papa Murphy’s. Dat wil zeggen dat ze de gegevens verkopen in massa of veilen.

Je burgerservicenummer, geboortedata en creditcardgegevens gaan voor de laagste prijs, waarvan sommige zelfs gratis worden gedeeld. Als de cijfers van de gehackte creditcard echter ‘vers’ zijn gaan ze voor rond een prijs van $5. ‘Vers’ betekent hier dat ze nog niet als gestolen zijn gemeld.

De grotere prijsklasses

De volgende prijsklasse gaat van $5 tot $10, wat voor creditcardgegevens is van hogere kwaliteit en scans van nep ID’s en energierekeningen. Met deze twee documenten kunnen criminelen financiële fraude plegen, een rekening van een bestaande bankklant overnemen of zelfs een nieuwe rekening op hun naam starten.

Daarna beginnen de gegevens duurder te worden. Volgens IntSight is $20 tot $100 genoeg om gecompromitteerde bankrekeningen te kopen. Evenals all-in pakketten van hogere kwaliteit die meerdere stukjes slachtoffer informatie bevatten.

In het bereik van $100 tot $1.000 vind je volledige databases met gestolen informatie.

Het kan ook heel erg duur worden. Voor een prijs van $1.000 tot de $100.000. Dit is voor echt goede databases die verschillende soorten informatie samenbrengen. Niet alleen een adres, maar ook e-mail, telefoonnummer, accountnummer, routeringsnummer, enzovoort. Dit is ook de prijsklasse waar hackers ransomware en exploits kunnen kopen om zelf informatie te stelen.

Soms wordt dit soort informatie niet eens verkocht voor een vaste prijs, maar voor een percentage van de uiteindelijke vangst. Bijvoorbeeld wanneer een kleine stad in Florida ermee instemt $500.000 te betalen om weer toegang te krijgen tot zijn computersystemen.

Aangezien het echte geld voor databases gaat, zijn de echte hackdoelen doorgaans bedrijven. Want waarom zou je één voor één op zoek gaan naar de details van Jane en John Doe als de informatie van iedereen zich op een centrale plek bevindt?